Język biznesu

Podstawą biznesu jest dobra komunikacja. I przedmiot biznesu – przemysł, usługi, produkcja. Ale bez komunikacji możemy sobie produkować i świadczyć usługi ile chcemy, a nic nie sprzedamy – takie czasy.

Dzisiejszy biznes odbywa się po angielsku – nie zawsze tak było, chociaż ten stan rzeczy rozwijał się przez długie stulecia, odkąd statki z anglojęzyczną (lub mniej więcej anglojęzyczną) załogą zaczęły przybijać do wybrzeży Chin w celach handlowych – a właściwie jeszcze wcześniej. A dodatkowo wysiłki takich organizacji jak British Council doprowadziły w XXw. do zminimalizowania znaczenia języka francuskiego w dyplomacji, do zmarginalizowania świetnie rozwijającego się esperanto i wypchnięcia na czoło języka angielskiego. Najwięcej ludzi na świecie posługuje się językiem mandaryńskim (powszechnie: chińskim). Ale angielski jest najbardziej popularny i najszerzej używany.

 

Brytyjskość można zrozumieć, ale nie można stać się Brytyjczykiem

Być może nie zdajemy sobie sprawy w jakiej pozycji stawia to większość nacji. Ci, którzy posługują się językiem biznesu jako swoją mową ojczystą, zawsze będą mieli przewagę nad tymi, którzy ten język znają w mniejszym stopniu – choćby umiejętności uczących się były zadowalające. W biznesie istnieją niuanse, które czasem bardzo trudno wychwycić i trzeba być naprawdę doskonałym negocjatorem i znawcą ludzkiej natury, aby zrozumieć naszych partnerów, szefów, współpracowników czy podwładnych urodzonych i wychowanych wśród innej mowy.

Język zmienia sposób myślenia. W momencie, gdy zaczynamy myśleć w innym języku, stajemy się kimś innym.

Proces ten nie jest czymś, co może się dokonać z dnia na dzień. Umiejętność myślenia w innym języku nabywana jest latami, najczęściej podczas pobytu w innym kraju, podczas obcowania z inną narodowością. To sprawia, że przesiąkamy inną mentalnością, innymi zwyczajami, innością terytorium, na którym przebywamy i innym sposobem myślenia. Uczymy się innej kultury i sami stajemy się jej częścią.

Jednak proces ten nigdy nie jest tak naprawdę kompletny. Pamiętam mojego wykładowcę od przedmiotu Intercultural Communication (Komunikacja Międzykulturowa) na University of Southampton. Był on Chińczykiem i jego angielski był daleki od ideału. Uważałam go nawet za niewłaściwą osobę do nauki tego przedmiotu…

Ale nie trwało to długo. Wkrótce po tym, jak zaczął się semestr, opowiedział nam o sobie. Że jest w Anglii kilkanaście lat. Że nie czuje się już do końca Chińczykiem. Ale też nie czuje się Anglikiem – nigdy nim nie będzie. Nie zostaje się Anglikiem czy Brytyjczykiem – to nie jest tytuł, który można zdobyć, to nie jest nawet brytyjski paszport. To nie jest prawo. To nie jest coś, na co można zapracować. To nie są idee, to nie jest patriotyzm. Brytyjczykiem trzeba się urodzić. Tak samo jak trzeba się urodzić Polakiem czy Chińczykiem. Natomiast mentalność, idee, prawa i – co najważniejsze – język, którym wyraża się to wszystko – można nabyć, jednocześnie poświęcając część swojej osobowości. I to sprawia, że już nigdy nie jest się tylko Chińczykiem/Polakiem/Szwajcarem itd.

To, co mówił mój wykładowca jest łatwo zrozumieć po kilku latach w innym kraju. Jest się pomiędzy kulturami, zawieszonym gdzieś w przestrzeni międzynarodowościowej. Powoduje to pewną wewnętrzną dezorientację, problemy z własną przynależnością, własnym ja, ale tylko w ten sposób można zrozumieć biznes po obu stronach, minimalizując przewagę tzw. native speakers.

Kiedy tryby pracują...

I jeszcze jeden, i jeszcze raz – kolejny post o trybach warunkowych. Jak tylko wam się znudzi, proszę dać znać.

Pisałam w poprzednim poście (TUTAJ), że dane warunki odnoszą się do pewnych sytuacji w czasoprzestrzeni, podając przykład jednego zdania. Tym razem małe podsumowanie z użyciem różnych przykładów.

 

Jeśli trybka pracują, nauczysz się szybko! :)

Tryb warunkowy nr 1 – odnosi się bardziej do przyszłości i jest stosunkowo PROSTYM trybem warunkowym (czasy, których używamy to Present Simple oraz Future Simple).

Przykład:

If you come with me, I will go to that party. – Jeśli pójdziesz ze mną, pójdę na to przyjęcie.

PROSTY warunek, który dajemy w celu wykonania jakiejś czynności w przyszłości. Jeśli ty coś, to ja co innego. Jeśli zdarzy się jedna rzecz, to zdarzy się druga. Jeśli pogoda będzie ładna, to nie będzie padać…

Tryb warunkowy nr 2 – odnosi się do teraźniejszości, gdzie coś nie jest możliwe. Budowa też prosta - z Past Simple oraz would w rolach głównych.

Rozważmy taki przykład:

If I were you, I would take the job. – Gdybym była tobą, wzięłabym pracę. (Dosłowne tłumaczenie; po polskiemu powiedzielibyśmy raczej: „Na twoim miejscu wzięłabym pracę”.)

Wzięłabym pracę, gdybym była tobą. Lub gdybym była na twoim miejscu. Ale nie jestem tobą. Nigdy nie będę. Nie mogę magicznie zmienić się w inną osobę – nauka bardzo posunęła się do przodu, ale jeszcze nie aż tak bardzo. (Klonowanie nie wchodzi w grę.) Warunek niemożliwy.

Albo taki przykład:

If I had more money, I would buy it. – Gdybym miała więcej pieniędzy, kupiłabym to.

Ale nie mam. Może kiedyś, ale teraz mam tylko tyle pieniędzy ile mam, przez co nie starcza mi na kupno tej konkretnej rzeczy. TERAZ.

Tryb warunkowy nr 3 – odnosi się do przeszłości, gdy już jest „pozamiatane” i nic nie możemy zrobić z tym, co było. Składa się to z Past Perfect, would oraz Present Perfect (ale daleko temu do doskonałości!)

Na przykład:

If you hadn’t been late for your interview, you would have got a job. – Gdybyś nie był spóźniony na swoją rozmowę kwalifikacyjną, dostałbyś pracę.

Ale – niestety! – byłeś spóźniony i pracy nie dostałeś. To było w przeszłości – wczoraj, tydzień temu, dziesięć lat wstecz, a może pięć minut po decyzji szefostwa. Ale nic już się z tym nie da zrobić.

No i jak tam wasze tryby? Pracują? Trochę bardziej naoliwione? Mam nadzieję, bo to naprawdę nic trudnego! I jeszcze o nich usłyszycie, obiecuję…

Tryby warunkowe - pierwsza odsłona, czyli jak je rozumieć

Tryby warunkowe w języku angielskim często sprawiają sporo trudności osobom uczącym się języka.  Tymczasem są bardzo proste; skoro Anglicy używają ich cały czas, to Polacy też mogą.

Sama budowa trybów warunkowych w języku angielskim jest w gruncie rzeczy bardzo łatwa i można ją szybko zapamiętać. Szczegóły tutaj: http://www.angielskiodadoz.blogspot.co.uk/2014/05/tryby-warunkowe-i-jak-je-zapamietac.html

Po kilku godzinach spędzonych nad nauką trybów warunkowych...

Przedyskutujemy sobie teraz cztery tryby warunkowe na przykładzie jednego zdania:

Przykład

When we go to Spain, we visit Alicante. – Kiedy jedziemy do Hiszpanii, odwiedzamy Alicante

Tak zwany „zerowy” tryb warunkowy , gdzie używamy Present Simple. Jest to coś oczywistego, czynność zwyczajowa, co do której nie ma żadnych wątpliwości. Co jakiś czas jeździmy do Hiszpanii i za każdym razem odwiedzamy Alicante. Ot, stwierdzenie faktu.

If we go to Spain, we will visit Alicante. – Jeśli pojedziemy do Hiszpanii, odwiedzimy Alicante.

Tak zwany „pierwszy” tryb warunkowy, gdzie używamy Present Simple oraz Future Simple. Tutaj sytuacja nieco nam się zmienia: do Hiszpanii nie jeździmy co roku. Planujemy tam pojechać, ale jeszcze nie jesteśmy pewni wyjazdu. Prawdopodobnym jest, że pojedziemy na te wakacje, a jeśli już pojedziemy, to na pewno odwiedzimy Alicante. To zdanie to bardziej obietnica niż stwierdzenie faktu.

Co więcej, pierwszy tryb odnosi się tak naprawdę do przyszłości. Jeśli coś się stanie, coś zrobimy. Jeśli czegoś się nauczymy, wykorzystamy to w przyszłości. Pierwsza część zdania to warunek zdarzenia w przyszłości – stąd Future Simple w drugiej części zdania.

If we went to Spain, we would visit Alicante. – Gdybyśmy pojechali do Hiszpanii, odwiedzilibyśmy Alicante.

Tak zwany „drugi” tryb warunkowy, gdzie używamy czasu Past Simple oraz would + czasownika. Teraz jesteśmy w innej sytuacji. Wyobraźmy sobie na przykład, że jesteśmy na wakacjach ze znajomymi, ale w Chorwacji. Rozmawiacie o innych opcjach podróży i wspólnie decydujecie, że gdybyście pojechali do Hiszpanii (zamiast do Chorwacji), na  pewno odwiedzilibyście Alicante. Teraz jednak jesteście w Chorwacji i odwiedzenie Alicante nie jest możliwe.

Dla uproszczenia można dodać, że drugi tryb warunkowy odnosi się tak naprawdę do teraźniejszości, w której coś nie jest możliwe. Według zasady: „zrobiłbym, gdybym mógł”. Ale nie mogę.

If we had gone to Spain, we would have visited Alicante. – Gdybyśmy (byli) pojechali do Hiszpanii, odwiedzilibyśmy (byli) Alicante.

Tak zwany „trzeci” tryb warunkowy, gdzie używamy czasu Past Perfect oraz would + have + III forma czasownika. Dla uproszczenia można sobie zapamiętać, że konstrukcja drugiej części tego warunku to would + Present Perfect, ponieważ have + III forma czasownika to nic innego niż Present Perfect właśnie. Teraz nasza sytuacja jest następująca: dwa lata temu mieliśmy okazję pojechać do Hiszpanii. Gdybyśmy wtedy pojechali, odwiedzilibyśmy Alicante. Było to jednak dwa lata temu, szanse przepadły i już.

Trzeci tryb warunkowy odnosi się tylko i wyłącznie do przeszłości. To trzeba sobie uświadomić, aby zrozumieć jego użycie. Gdybyśmy kiedyś, wtedy coś zrobili, to kiedyś, wtedy zrobilibyśmy (lub stałoby się) coś innego. To trochę takie niepotrzebne gdybanie o tym, czego już nie możemy zmienić.

Powyższe zdanie to tylko jeden z miliona przykładów, które można podawać i obiecuję, że jeszcze kilka przytoczę. Ale najważniejszym jest świadomość tego, kiedy i w jakich sytuacjach używać trybów warunkowych – wszystko zależy od skali czasowej, o której mówimy.

Wielu jest też zaskoczonych tym, jak tryby warunkowe wpływają na negocjacje w biznesie…  Ale o tym kiedy indziej. J

Trudny marketing pewnych linii lotniczych

Czy ktoś pamięta, jak w latach 90-tych bodajże weszły na polski rynek energooszczędne żarówki formy OSRAM? Nie wiem jak to było z Wami, ale ja przez długi, długi czas spotykałam się z niewybrednymi żartami dotyczącymi tego, co wisiało nam nad głowami… Trochę to potrwało, zanim wszystkim się te żarty znudziły.

Podobnie ciekawe zadanie marketingowe miała w Hiszpanii marka Colgate, dobrze nam znana jako producent past do zębów i innych produktów do pielęgnacji jamy ustnej. W języku hiszpańskim bowiem „Colgate” oznacza nic innego jak – dosłownie – „Idź się powieś”.

 

Linie wizzair - Anglicy chyba już się do nich przyzwyczaili, mimo zabawnej nazwy.

W języku angielskim także zdarzają się takie wpadki. Na przykład dobrze nam znana firma wizzair… Weszli na rynek w latach 2000, oferując europejskie loty w bardzo korzystnych cenach. Pracowałam wtedy na pozycji administratora w biurze, na uniwersytecie Southampton Solent, i do dziś dnia pamiętam mojego szefa pytającego się o moją podróż do domu, na święta. Ken był nieco drażliwym starszym panem, z całkowicie siwymi włosami, który nigdy nie mówił nic niewłaściwego. Zapytał mnie, jakimi liniami lecę.

- I'm flying with Wizzair – odpowiedziałam.

On skrzywił się nieznacznie, dwa razy zamknął oczy, jakby starając się przetrawić tę wiadomość, po czym zapytał ponownie, z niedowierzaniem, myśląc zapewne, że się przejęzyczyłam:

- Jakimi liniami?

- Wizzair – odpowiedziałam spokojnie. – To nowe linie, które weszły właśnie na rynek.

Ken spuścił głowę i nic więcej nie powiedział. A ja dopiero jakiś czas później skojarzyłam, że „taking a whiz” lub „taking a wiz” jest niezbyt grzecznym określeniem na czynność oddawania moczu.

Biedny Ken…

Jak skutecznie podszkolić swój angielski

Witajcie! Dzisiaj chciałabym przedstawić kilka sposobów na to, jak możecie podszkolić swój język angielski – tanio, efektywnie i przyjemnie! Wystarczy trochę wyobraźni, aby własne zainteresowania połączyć z nauką. Bo mówią: jeśli robisz to, co lubisz, już nigdy nie będziesz musiał pracować ani dnia dłużej! Tak samo jest z nauką – gdy uczymy się przez coś, co lubimy, to przede wszystkim przyjemność, a informacje same przenikają do naszej podświadomości.

 

Czytanie w obcym języku to jedna z najlepszych form nauki tego języka!

 

Aby nie rozpisywać się niepotrzebnie, daję Wam link do mojego artykułu, który opublikowałam już jakiś czas temu na jednym z „wyspiarskich” portali, gdzie szczegółowo opisałam te najprzyjemniejsze sposoby na naukę:

http://bristol.infolinia.org/news/6717/jak-przyjemnie-i-skutecznie-podszkolic-swoj-angielski.html

Dodam jeszcze, że bardzo przydatna jest tutaj wymiana językowa – wcale nie trzeba być w Anglii, aby rozmawiać z Anglikami. Będąc w Polsce można upolować sobie przedstawiciela gatunku anglojęzycznego i zaproponować mu pół godziny polskiego za pół godziny angielskiego, przy kawie w miłym lokalu. Dlaczego nie?

„Much” i „many”, czyli czego chcielibyśmy mieć dużo

W sumie prosta sprawa, ale niektórzy się zastanawiają nad użyciem tych dwóch słówek. Co więcej, sporo osób się myli. Nie trzeba się tym martwić; dopóki nasz rozmówca jest w stanie nas zrozumieć, dopóty jest ok. Ale dla perfekcjonistów przypominam prostą zasadę policzalności i niepoliczalności.

Z reguły „much” pasuje do rzeczowników niepoliczalnych, przynajmniej w praktyce, np. mąka (po angielsku „flour”, nie mylić z „flower” – „kwiatek”) lub piasek (po angielsku „sand”). „Many” się przyczepiło do rzeczy policzalnych, np. takich jak ludzie („people”), książki („books”) czy psy („dogs”).

Many coins - tak, ale czy much money? Raczej nie...

 

Warto też pamiętać, że mamy „much flour” (dużo mąki), ale „many packs of flour” (wiele opakowań mąki). Mąki liczyć nie będziemy (są ważniejsze sprawy), jej opakowania – tak, szczególnie przed świętami.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że wcale tak prosto nie jest. Na przykład, pieniądze nie tylko możemy liczyć, ale często nawet musimy, a jednak chcemy mieć ich „much”, a nie „many”. Różnica? „Much money” oznacza bogactwo, jachty i złote klamki, a „many money” w ogóle nic nie oznacza. „Many currencies” (wiele walut), „many coins” (wiele monet) czy „many notes” (wiele banknotów) są jak najbardziej ok i jeśli ktoś ma za dużo, wiecie gdzie się zgłosić.

No i jeszcze jedno, żeby już zakończyć ten wieloraki temat. Jeśli jesteście bardzo zajęci (trochę tak jak ja), to wtedy musicie zrobić „much”. Np.

I have so much to do! – Mam bardzo dużo do zrobienia!

Ale jeśli chcecie zrobić dużo rzeczy, no to już wtedy pozostaje tylko „many”:

I want to do so many things! – Chcę zrobić tak wiele rzeczy!

Owe „dużo” to jakaś nieokreślona, straszna ilość pracy. A rzeczy można wymieniać: chcę iść do cyrku, pojechać do Afryki, zjeść obiad, spotkać się ze znajomymi itd.

Czy tak dużo potrzeba, aby się tego nauczyć? Nie, „not much”. :)

Tryby warunkowe i jak je zapamiętać

Tryby warunkowe to jedno z najczęściej przeklinanych zagadnień gramatycznych w języku angielskim. Każdy niemal ma z nimi problem – pierwszą przeszkodą do 5 z angielskiego czy pisania maila do zagranicznego klienta jest zapamiętanie ich konstrukcji. Drugą jest to, kiedy użyć którego.

Przy tej okazji spróbuję Wam pomóc w tym pierwszym etapie. Bo zapamiętanie trybów warunkowych jest bardzo proste.

Dla początkujących tryby warunkowe w języku angielskim wyglądają mniej więcej podobnie - za nic nie wiadomo o co chodzi... Na szczęście angielski jest dużo prościej przyswoić niż japoński! (Chyba...)

Oto przykład trzech głównych trybów warunkowych (tak naprawdę to jest ich sześć, jakby się kto uparł, ale te trzy są podstawą, którą użytkownik języka angielskiego musi znać jak pacierz):

If I go home, you will have no company. – Jeśli pójdę do domu, nie będziesz miał towarzystwa.

If I had more money, I would buy it. – Gdybym miał pieniądze, kupiłbym to.

If I had gone to the party, I would have met them. – Gdybym poszła na imprezę, spotkałabym ich.

 

A teraz przeanalizujmy je pod względem ich budowy:

If I go home, you will have no company.

Present Simple / Future Simple

If I had more money, I would buy it.

Past Simple / would

If I had gone to the party, I would have met them.

Past Perfect / would + Present Perfect

 

A teraz sama budowa trzech trybów warunkowych:

Present Simple / Future Simple

Past Simple / would

Past Perfect / would + Present Perfect

 

I tu łatwo zauważyć, że do zapamiętania trybów warunkowych wystarczy krótka lista:

simple, simple, simple,

would, perfect, would, perfect.

 

Proste jak obieranie kapusty!

Present Perfect – diabeł tkwi w… nazwie.

Ach, ten Present Perfect. Nie dość, że trzeba się uczyć trzeciej formy czasowników nieregularnych, nie dość, że trzeba pamiętać o has i have, to jeszcze w dodatku nie wiadomo, kiedy używać. Porównujemy sobie „I have done” z „I did”, próbując dociec czy to się zdarzyło 5 minut temu czy właśnie przed chwilą, starając się zrozumieć gdzie tu, u licha, jest różnica…

Cóż, jak to mówią: diabeł tkwi w szczegółach. A konkretnie: w nazwie. Z reguły tłumaczy się tym, którzy uczą się języka angielskiego, że Present Perfect jest czasem przeszłym. To dlaczego, pytam się, nazywa się „Present”?

Present Perfect a może Perfect Present?

Słówko „present” ma w języku angielskim dwa główne znaczenia: „present” jako prezent, podarunek (dlatego mówi się, że dzień dzisiejszy to dar i nie powinno się go marnować na bezsensowne wkuwanie słówek!) oraz „present” jako teraźniejszość. Present Perfect należy więc rozumieć jako czas z grupy teraźniejszych. Kropka.

Mało tego, jest to teraźniejszość perfekcyjna, idealna („perfect” to po angielsku „perfekcyjny, idealny”). Na przykład taka, w której właśnie skończyliśmy nudny i długi projekt, który wcale nam się nie podobał, ale który musiał zostać ukończony. Leży on sobie przed nami lub jest zapisany na naszym PC (skrót od Personal Computer, tak przy okazji). Chcemy wykrzyczeć całemu światu, że nareszcie jest gotowy. I wtedy dzwoni szef, pytając o ten właśnie projekt. A my odpowiadamy triumfalnie:

„I have just finished it.” – Właśnie go skończyłem/-am.

W ten sposób dajemy naszemu szefowi do zrozumienia (i to z naciskiem), że projekt jest skończony i gotowy. Tu i teraz. W teraźniejszości. Obecnie. Właśnie skończony. Teraz przyszłość jest już prosta (w czasie Future Simple): you will go away (pójdziesz sobie) na zielone łąki, łapać motyle… Bo TERAZ projekt został właśnie zakończony, TERAZ są konsekwencje twojej ciężkiej pracy. Tylko na polski się tak niefortunnie tłumaczy, że projekt jest „skończony” (przeszły dokonany).

Ale też nie zawsze. Weźmy sobie przystojnego anglika (bo o ładną angielkę raczej trudno…), który mieszka w Polsce od kilku lat i niech nam o sobie poopowiada. Jest duża szansa, że powie nam:

„I have lived in Poland for five years.”

W wolnym tłumaczeniu: „Mieszkam w Polsce przez pięć lat.” MIESZKAM. Nie mieszkałem. MIESZKAM. Teraz. Nadal. Wciąż. W teraźniejszości. Dobra nasza, może go zaprosimy na to wspólne łapanie motyli, czemu nie.

Jak już sobie tak człowiek uświadomi, że Present Perfect to przecież czas teraźniejszy, tak naprawdę, to można łatwo sobie dorobić filozofię porównania pomiędzy tym naszym idealnym czasem a prostą przeszłością, czyli Past Simple.

Weźmy taki przykład:

I ate breakfast this morning. – Zjadłem śniadanie dzisiaj rano. (w czasie Past Simple)

No tak, ale to było rano. Teraz zapewne jesteś głodny jak wilk, nie? Ale nie o tym mowa. Nacisk jest na czas, na dzisiejszy poranek, kiedy to miało miejsce pożeranie śniadania. A teraz spróbujmy tak:

I have just eaten breakfast. – Właśnie zjadłem śniadanie. (w czasie Present Perfect)

Świetnie. Więc nie jesteś głodny, brzuch jest pełny, a miłe uczucie ciepła i sytości wypełnia twoje całe jestestwo. Teraźniejszość idealna…

Witajcie na blogu AdoZ!

Witajcie na blogu AdoZ!

Na początek kilka słów o mnie, AdoZ i tym blogu. Nazywam się Monika Szostek. W roku 2004 wsiadłam w autokar (to było przed erą tanich linii lotniczych) i  przyjechałam do południowej Anglii. Na rok. Moim celem był roczny kurs językowy, gdyż zawsze wiązałam moją przyszłość z tą piękną mową.

To ja w Londynie, w roku 2004 - była to dla mnie jedna z najbardziej  ekscytujących wizyt w tamtym czasie... a lało jak z cebra!

 

Dwa lata collegu i dwa uniwersytety później, po uzyskaniu dyplomu magistra lingwistyki na jednej z wiodących uczelni angielskich (University of Southampton - www.soton.ac.uk), śmiem twierdzić, że jestem jednym z najlepszych tłumaczy na polskim rynku. (Trochę auto-reklamy, wybaczcie...)

Tam w środku to ja - podczas ceremonii ukończenia uniwersytetu. Poznacie mnie po najszerszym uśmiechu - nareszcie koniec studiów i pracy od świtu do zmierzchu... Tak sobie wtedy myślałam - gdybym tylko wiedziała... :)

Mam za sobą kilka lokalnych osiągnięć dziennikarskich (między innymi publikacje w The Wessex Muse Magazine, czasopiśmie wydawanym w Dorset i Hampshire), a także publikację własnej książki, It's a cat life, w języku angielskim, która dostępna jest na Amazon: http://www.amazon.co.uk/Its-cat-life-Monica-Shostek/dp/1482070006. Mam też doświadczenie w tłumaczeniu Bardzo Trudnych Tekstów Technicznych - nawet instrukcje obsługi takich maszyn jak kuleczkarka nie są mi straszne...

To moja książka - jedno z życiowych osiągnięć; książkę chciałam wydać odkąd nauczyłam się czytać!

Uczyłam też języka angielskiego, głównie prywatnie. Zarówno na własnym przykładzie, jak i na przykładzie moich uczniów, wiem dokładnie jak przebiega proces nauki i jak ciężko jest przyswoić obcy język w stopniu komunikatywnym. I nie mam tu na myśli umiejętności wypowiedzenia się. Najtrudniejszą rzeczą jest ZROZUMIEĆ co mówią inni... Ja w dodatku jestem trochę przygłucha (efekt słuchania głośnej muzyki przez walkmana w okresie szkoły średniej), więc łatwo nie było...

AdoZ to moje dziecko, duma i najlepsza praca, jaką kiedykolwiek miałam (a miałam kilka). AdoZ to gwarancja doskonałych tłumaczeń, najlepszego serwisu klienta, jaki tylko jesteśmy w stanie zapewnić. Cenimy sobie naszych klientów, jednocześnie wnosząc pozytywne wartości na rynek. Pieniądz to nie wszystko - nam naprawdę zależy, aby nasze tłumaczenia były doskonałe i za bardzo przystępną cenę. Z radością podejmowałam się zamówień dla gmin i przeróżnych stowarzyszeń - sama świadomość, że strona internetowa czy znaki informacyjne w mieście będą poprawne, zrozumiałe i imponujące nawet dla rodowitego Brytyjczyka daje mi ogromną satysfakcję!

Pierwsze logo AdoZ...

Otwieram ten blog, aby podzielić się moją wiedzą i - mam nadzieję - przybliżyć Wam nieco język angielski. Czy potrzebujecie go do pracy, czy w celu porozumiewania się podczas wakacyjnych wyjazdów, chciałabym ułatwić Wam zrozumienie jego podstaw i posługiwanie się nim. Tu znajdziecie - jeśli tylko czas mi pozwoli - wyjaśnienia zawiłości gramatycznych, ciekawostki, materiały, dzięki którym możecie ćwiczyć język i w ogóle wszystko to, co może okazać się pomocne w komunikacji za granicą.

Językiem angielskim posługuje się dzisiaj ponad milliard (!!!) ludzi. Dołącz do nich.