Tryby warunkowe - pierwsza odsłona, czyli jak je rozumieć

Tryby warunkowe w języku angielskim często sprawiają sporo trudności osobom uczącym się języka.  Tymczasem są bardzo proste; skoro Anglicy używają ich cały czas, to Polacy też mogą.

Sama budowa trybów warunkowych w języku angielskim jest w gruncie rzeczy bardzo łatwa i można ją szybko zapamiętać. Szczegóły tutaj: http://www.angielskiodadoz.blogspot.co.uk/2014/05/tryby-warunkowe-i-jak-je-zapamietac.html

Po kilku godzinach spędzonych nad nauką trybów warunkowych...

Przedyskutujemy sobie teraz cztery tryby warunkowe na przykładzie jednego zdania:

Przykład

When we go to Spain, we visit Alicante. – Kiedy jedziemy do Hiszpanii, odwiedzamy Alicante

Tak zwany „zerowy” tryb warunkowy , gdzie używamy Present Simple. Jest to coś oczywistego, czynność zwyczajowa, co do której nie ma żadnych wątpliwości. Co jakiś czas jeździmy do Hiszpanii i za każdym razem odwiedzamy Alicante. Ot, stwierdzenie faktu.

If we go to Spain, we will visit Alicante. – Jeśli pojedziemy do Hiszpanii, odwiedzimy Alicante.

Tak zwany „pierwszy” tryb warunkowy, gdzie używamy Present Simple oraz Future Simple. Tutaj sytuacja nieco nam się zmienia: do Hiszpanii nie jeździmy co roku. Planujemy tam pojechać, ale jeszcze nie jesteśmy pewni wyjazdu. Prawdopodobnym jest, że pojedziemy na te wakacje, a jeśli już pojedziemy, to na pewno odwiedzimy Alicante. To zdanie to bardziej obietnica niż stwierdzenie faktu.

Co więcej, pierwszy tryb odnosi się tak naprawdę do przyszłości. Jeśli coś się stanie, coś zrobimy. Jeśli czegoś się nauczymy, wykorzystamy to w przyszłości. Pierwsza część zdania to warunek zdarzenia w przyszłości – stąd Future Simple w drugiej części zdania.

If we went to Spain, we would visit Alicante. – Gdybyśmy pojechali do Hiszpanii, odwiedzilibyśmy Alicante.

Tak zwany „drugi” tryb warunkowy, gdzie używamy czasu Past Simple oraz would + czasownika. Teraz jesteśmy w innej sytuacji. Wyobraźmy sobie na przykład, że jesteśmy na wakacjach ze znajomymi, ale w Chorwacji. Rozmawiacie o innych opcjach podróży i wspólnie decydujecie, że gdybyście pojechali do Hiszpanii (zamiast do Chorwacji), na  pewno odwiedzilibyście Alicante. Teraz jednak jesteście w Chorwacji i odwiedzenie Alicante nie jest możliwe.

Dla uproszczenia można dodać, że drugi tryb warunkowy odnosi się tak naprawdę do teraźniejszości, w której coś nie jest możliwe. Według zasady: „zrobiłbym, gdybym mógł”. Ale nie mogę.

If we had gone to Spain, we would have visited Alicante. – Gdybyśmy (byli) pojechali do Hiszpanii, odwiedzilibyśmy (byli) Alicante.

Tak zwany „trzeci” tryb warunkowy, gdzie używamy czasu Past Perfect oraz would + have + III forma czasownika. Dla uproszczenia można sobie zapamiętać, że konstrukcja drugiej części tego warunku to would + Present Perfect, ponieważ have + III forma czasownika to nic innego niż Present Perfect właśnie. Teraz nasza sytuacja jest następująca: dwa lata temu mieliśmy okazję pojechać do Hiszpanii. Gdybyśmy wtedy pojechali, odwiedzilibyśmy Alicante. Było to jednak dwa lata temu, szanse przepadły i już.

Trzeci tryb warunkowy odnosi się tylko i wyłącznie do przeszłości. To trzeba sobie uświadomić, aby zrozumieć jego użycie. Gdybyśmy kiedyś, wtedy coś zrobili, to kiedyś, wtedy zrobilibyśmy (lub stałoby się) coś innego. To trochę takie niepotrzebne gdybanie o tym, czego już nie możemy zmienić.

Powyższe zdanie to tylko jeden z miliona przykładów, które można podawać i obiecuję, że jeszcze kilka przytoczę. Ale najważniejszym jest świadomość tego, kiedy i w jakich sytuacjach używać trybów warunkowych – wszystko zależy od skali czasowej, o której mówimy.

Wielu jest też zaskoczonych tym, jak tryby warunkowe wpływają na negocjacje w biznesie…  Ale o tym kiedy indziej. J